Sanktuarium

SANKTUARIUM

Matki Bożej Bolesnej i Pocieszenia

w Radomyślu nad Sanem

Sanktuarium

Historia kultu maryjnego

Nabożeństwo i cześć dla Matki Bożej Radomyskiej trwa od pokoleń. Od ponad 450 lat wierni z różnych stron Polski pielgrzymują do Radomyśla i zanoszą modły do Matki Boskiej Zjawiennej. Żywa tradycja podaje wiadomości, że kult Matki Bolesnej Zjawiennej rozpoczął się w XV wieku.

Kiedy w roku 1843 parafianie radomyscy zwrócili się do księżnej Felicyty Lubomirskiej z Charzewic o pomoc w odbudowie kościoła na Zjawieniu, spisali przekazane im przez przodków opowiadania i przytoczyli je księżnej Lubomirskiej. Przytoczył je również Alojzy Skoczek w „Historii Radomyśla nas Sanem”.

Pierwsze z opowiadań mówi: „Kiedy San wpadał do Wisły na wprost Sandomierza (około 1440 r.), w miejscu, gdzie stoi Radomyśl, były wielkie bagna i lasy Puszczy Sandomierskiej i Zaklikowskiej. Tylko gdzieniegdzie były szałasy pasterskie, szczególnie blisko góry porośniętej niebotycznymi sosnami. U stóp tej góry rozciągała się piaszczysta równina z łąkami, na których pasło się bydło z okolicznych wsi. Gdy inni wieczorami palili ogniska i śpiewali pieśni, żona jednego z pasterzy, Jana Kowalika, nazywana Baśką Kowalichą, szła na górę i tam się modliła.

Pewnego wieczoru, wśród spokojnej ziemi i gwiaździstego nieba Kowalicha woła pasterzy na górę i tak do nich rzecze: Moi kochani, dobrze nam na tych piaskach nocować i bawić się, ale nie wypada ze wszystkim o Panu Bogu i Matce Najświętszej zapominać. Chodźmy ze wschodem i zachodem słońca zawsze w las na górę, a chodźmy zawsze, dopóki żyć będziemy.

Odtąd rano i wieczór pasterze chodzili modlić się na górę, a Jan Kowalik postawił kapliczkę z choiny. Wzgórze nazywano Górą Kowalichy lub Kowalichą.

Od tamtych czasów kto tylko był w pobliżu tej góry, każdy szedł do kapliczki, w której był obraz Matki Bożej Bolesnej.”

Druga opowieść przytoczona w książce A. Skoczka pochodzi z czasów augustiańskich. „Kiedy na górze Kowalichy, zwanej już Zjawieniem, stała kapliczka z obrazem Matki Bożej Bolesnej, niedługo po sprowadzeniu augustianów do Radomyśla, pewien kupiec spławiał Sanem tratwy do Wisły. Była wtedy taka powódź, że kupiec i flisacy byli w wielkim niebezpieczeństwie. Wołali ratunku, ale nikt ich nie słyszał. Wtedy kupiec w wielkim uniesieniu klęka na tratwie i woła: Matko Boża ze Zjawienia ratuj nas, a wystawię tu z tego drzewa kościół na Twoją chwałę. Wtedy tratwy zbliżyły się ku brzegowi, ludzie się zbiegli i wszystko uratowali.

Z tego drewna modrzewiowego jako wotum wybudował ów kupiec na Zjawieniu kościół pod wezwaniem Matki Bożej Bolesnej. Był to kościółek dość duży, miał trzy ołtarze, większy chór z organami i sygnaturkę z dzwonem. W głównym ołtarzu umieszczono obraz Matki Bożej Bolesnej słynący wielkimi łaskami.

Augustianie, przejąwszy w 1625 r. parafię w Radomyślu, zastali już kult słynącego łaskami obrazu Matki Bożej Bolesnej na Zjawieniu i bardzo gorliwie poświęcali się rozszerzaniu tego kultu.

Wierni, pielgrzymujący na Zjawienie, ofiarowali Matce Bożej Bolesnej w XVII wieku srebrną koronę wysadzaną drogimi kamieniami, dwie srebrne sukienki na obraz, wielką ilość wotów – sreber, korali, pereł. Wszystkie wota, świadectwa łask otrzymanych od Matki Bożej Bolesnej na Zjawieniu przekazano na pomoc dla polskiego wojska w walce ze Szwedami. Gdy podczas potopu szwedzkiego w 1655 r. protestanci z północy dokonali najazdu na Rzeczpospolitą, ksiądz biskup krakowski Piotr Gembicki polecił przekazanie wotów z kościoła na Zjawieniu na wsparcie skarbu państwa w wojnie o odzyskanie niepodległości.

Duży wpływ na rozwój kultu maryjnego na Zjawieniu miały uroczyste obchody świąt i odpustów: w uroczystość Matki Bożej Bolesnej – piątek przed Niedzielą Palmową i Matki Bożej Pocieszenia – w niedzielę po św. Augustynie (po 28. sierpnia). Święta i odpusty obchodzono na Zjawieniu bardzo uroczyście. W wigilie większych świąt i odpustów śpiewano nieszpory. W święta za czasów augustiańskich bicie w dzwony, aspersja – pokropienie wiernych wodą święconą i procesja poprzedzały sumę. W czasie sumy przygrywała miejscowa orkiestra. Wierni pielgrzymujący na Zjawienie chętnie korzystali z udzielanych sakramentów świętych.

Ojciec Hieronim Schmidt, prowincjał augustianów w 1712 r., nazwał obraz Matki Bożej Bolesnej na Zjawieniu cudownym i wielkim skarbem. W swoich dekretach nakazał ojcom augustianom codzienne odprawianie mszy świętej na Zjawieniu, aby ożywić kult Matki Bożej Bolesnej i zalecił spisywanie doznanych łask. Niestety, księga ta, która wniosłaby wiele światła w historię kultu obrazu Matki Bolesnej w Radomyślu – zaginęła.

Kronika klasztoru augustianów z wieku XVII i XVIII zaznacza, że ludzie miejscowi i okoliczni z pokolenia na pokolenie mają wielkie nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej w obrazie na Zjawieniu.

W czasie zaborów i utraty niepodległości żywy kult Matki Bożej wytwarzał więź z rodakami. Sława cudownego obrazu, do którego ciągle pielgrzymowano, przekroczyła granice zaborów, a nawet i Polski. Cześć dla Matki Bożej Zjawiennej wspierała emigrantów, którzy wyjechali za chlebem do dawnych Prus, Saksonii, Danii, Francji, Ameryki i Kanady, pomagała żołnierzom walczącym na polach bitew I i II wojny światowej.

Głęboka pobożność maryjna trwająca od pokoleń, związana z kultem słynących łaskami wizerunków Matki Bożej, owocuje licznymi powołaniami z Radomyśla do służby Bożej. Są to przeważnie powołania do zakonów pielęgnujących w szczególny sposób kult Matki Bożej. Od początku kultu maryjnego pochodziło z Radomyśla siedmiu augustianów i jeden kapłan diecezjalny, a w czasach współczesnych dwóch bernardynów, jeden marianin, pięciu oblatów NMP, jeden franciszkanin OFM , ośmiu kapłanów diecezjalnych oraz dwie siostry zakonne.

Rozwinięty za czasów augustiańskich kult maryjny i nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej i Pocieszenia okazał się bardzo mocny i trwa do dzisiaj, dając świadectwo głębokiej wiary pokoleń w opiekę i pośrednictwo Matki Bożej Radomyskiej.

Cuda i Łaski

Do Sanktuarium Matki Bożej w Radomyślu od pokoleń przybywają rzesze pielgrzymów i osób chorych. Przychodzący do Matki Bożej Bolesnej pątnicy pragną nie tylko uzdrowienia z choroby, przybywają, aby otrzymać duchową pomoc i siłę w trudach życia. Wielu przyjeżdża do sanktuarium, aby w modlitwie i ciszy uporządkować swe życie, odnaleźć siebie. Matka Boża Bolesna w sposób szczególny opiekuje się rodzinami, obdarza łaskami i wysłuchuje żony proszące o dar macierzyństwa, żony i matki doświadczone pijaństwem swych mężów, ojców i synów, małżonków przeżywających rodzinne kryzysy, ludzi chorych i cierpiących, dla których medycyna nie ma ratunku. Potwierdzają to dowody otrzymanych łask. Starsze pokolenie mieszkańców parafii Radomyśl pamięta, że w kościele na Zjawieniu na ścianach obok ołtarza z cudownym obrazem Matki Bożej Bolesnej zawieszone były kule, okulary, ryngrafy, korale. Tak liczne wota były świadectwem cudownych uzdrowień i wielu łask otrzymywanych za przyczyną Matki Boskiej Zjawiennej. Wszystkie wota – świadectwa wiary i wdzięczności pokoleń pielgrzymów – umieszczone wokół cudownego obrazu zostały zniszczone podczas wysadzenia kościoła na Zjawieniu przez Niemców w lipcu 1944 r.

„Złota Księga Zjawienia w Radomyślu nad Sanem” zawiera liczne oświadczenia i podziękowania za łaski otrzymane od Matki Bożej Bolesnej w XX wieku. W „Złotej Księdze Zjawienia…” zawarte zostało oświadczenie uwieńczone 67 podpisami:

„W roku 1915 z chwilą załamania się potęgi carskiej na terenie Galicji wojska carskie, wycofując się, zabierały w głąb Rosji cały dobytek oraz masowo wywoziły na Sybir mieszkańców Galicji. Nie oszczędzili i w tym wypadku parafii naszej. Na rozkaz dowodzącego na naszym terenie pułkownika carskiego wypędzono z domostw wszystkich, bez względu na wiek i płeć – do niemowląt włącznie. Na placu szeregowano osobno mężczyzn, starców i kobiety z dziećmi. Cel był jeden – zesłanie na Sybir. Przestraszeni parafianie, nie bacząc na wojsko carskie, tłumnie rzucili się do kościoła, gdzie przed obrazem Matki Boskiej Zjawiennej zaczęli wznosić gorące modły przy równoczesnym płaczu starców, matek i dzieci. Usłyszawszy to, pułkownik, wzruszony widokiem i zachowaniem się parafian przed cudownym obrazem, nie zwlekając ani chwili czasu, rozkazał odwrót. Mieszkańcom kazał powrócić spokojnie do domów. Na innych terenach ten sam pułkownik chociaż słyszał modły i otrzymywał do rąk własnych wysoką zapłatę, nie odwołał swych rozkazów. Wyżej opisany wypadek z caratem przeżył administrator naszej parafii ksiądz Adam Oberc.

Cudowna interwencja Matki Bożej Bolesnej ze Zjawienia ocaliła też mieszkańców Radomyśla w czasie drugiej wojny światowej i okupacji niemieckiej.

W lipcu 1943 r. okupanci niemieccy dokonali wielkiej pacyfikacji Lubelszczyzny. Podczas tej pacyfikacji nie pomogły nawet schronienia w pobliskich lasach, ponieważ co 10 metrów szedł żołdak hitlerowski, jeden obok drugiego, przeszukano każdy metr kwadratowy ziemi. Żniwo pacyfikacji wyrażało się liczbą prawie 80 parafian z Radomyśla. Ocaleli tylko ci, co uwierzyli w moc Matki Bożej Bolesnej i szukali schronienia bezpośrednio w kościele na Zjawieniu. Pomimo porozbijanych głównych drzwi kościoła i wtargnięcia do jego wnętrza zbirów hitlerowskich, żadnemu napotkanemu tam człowiekowi nie stała się krzywda. Niemcy nie dość, że nie spełnili rozkazów swych przełożonych, to jeszcze nakazali spotkanym tam radomyślanom, aby się dokładniej ukryli i zachowali ciszę.

W lipcu 1944 r. żołnierze niemieccy próbowali przez cały dzień zniszczyć przez wysadzenie kościół na Zjawieniu razem ze znajdującym się w środku obrazem Matki Bożej Bolesnej. Nie pomogły wiercone w ścianach świątyni otwory, gdzie zakładano kilkakrotnie ładunki wybuchowe. Żaden z nich nie wybuchł. Sami żołnierze powiadali, że kryje się tu coś bardzo ciekawego w tym kościele, ponieważ te same ładunki próbowane w innym miejscu, na uboczu, zdawały egzamin.

My parafianie jesteśmy w pełni przekonani, że w tym barbarzyńskim wybryku żołdaków przeszkadzała siła wyższa za przyczyną naszego obrazu Matki Boskiej. (Kościół wysadzono w powietrze dopiero wówczas, gdy Niemcy zgodzili się na wyniesienie obrazu Matki Bożej Bolesnej – przypis redakcyjny).

Później wojska niemieckie z rozkazów wyższych oficerów miały spalić doszczętnie nasze miasteczko Radomyśl nad Sanem ze względów strategicznych, gdyż na przeciwległym brzegu Sanu chciano umocnić swoje przyczółki frontowe. Wycięcie lasu parafialnego i spalenie Radomyśla miało uniemożliwić wojskom sowietów podejście pod pozycje hitlerowskie (pozbawieni byliby jakiejkolwiek naturalnej osłony). Parafianie jednak wznosili gorące modły do Matki Bolesnej. Ich inicjatorem był ksiądz kanonik Feliks Chudy. Modlitwy te okazały się skuteczne, gdyż sztab oficerów niemieckich zmienił zdanie i przeniesiono punkt oporu za Sandomierz.

I tu znowu za przyczyną Matki Boskiej Bolesnej zostaliśmy ocaleni, a wierząc w powyższe dowody cudownych kilku momentów, ze szczerym sercem i czystym sumieniem składamy podpisy.”

Pod tym oświadczeniem złożyło podpisy 67 parafian radomyskich.

W „Złotej Księdze Zjawienia…” znajdują się, potwierdzone podpisami, podziękowania za otrzymane łaski uzdrowienia, za uratowanie życia, za dar macierzyństwa, za ciągłą pomoc w przezwyciężaniu pokus i siły do wypełniania obowiązków.

Państwo Jan i Zofia Golik z Rzeczycy Długiej dziękują za uzdrowienie ciężko chorego dwuletniego synka w roku 1912.

Pan Władysław Wianecki dziękuje za to, że Matka Bolesna ze Zjawienia uratowała mu życie. Dwóch jego kolegów zginęło, gdy pocisk uderzył w ich okop. Dziękuje za to, że Matka Bolesna wysłuchała jego modlitw i wrócił do domu po wojnie.

Pan Szczepan Madej z Nowin dziękuje za ocalenie życia. Podczas bojów I wojny światowej zawsze modlił się i nosił szkaplerz Matki Bożej Bolesnej i to uchroniło go od śmierci. Gdy w 1943 r. Niemcy zabrali go na rozstrzelanie, modlitwa do Matki Bożej Bolesnej sprawiła, że został zwolniony.

Pani Julia Garanty z mężem Janem i świadkiem Martą Porębską podpisali się pod oświadczeniem, że Matka Boża Bolesna w 1944 r. ocaliła od śmierci wnuczkę pani Julii, choć lekarz stwierdził, że dziecka nie można już uratować. W drugim podziękowaniu pani Julia pisze, że dzięki Matce Bożej jej syn powrócił do zdrowia po ciężkiej operacji żołądka.

Pan Michał Korga z Nowin za czasów okupacji niemieckiej wraz z innymi mężczyznami płynął promem na przeciwny brzeg Sanu. Gdy prom był na środku rzeki zerwała się podtrzymująca go lina i 10 osób wpadło do wody. Uratował się tylko on dzięki temu, że prosił Matkę Bożą Zjawienną, aby go uratowała.

Pani Zofia Śpiewak z Radomyśla dziękuje za uzdrowienie z tyfusu brzusznego.

Pani Stefania Puka z Radomyśla oświadcza, że jej córka w czwartym roku życia była poważnie chora na oczy. Lekarze zwątpili w jej wyzdrowienie, ona ofiarowała córkę Matce Bożej Bolesnej i dziecko w kościele przed obrazem odzyskało wzrok.

Pan Stanisław Czerepak z Antoniowa mając osiemnaście lat dostał ogólnego zapalenia organizmu. Bardzo ciężko zachorował, a lekarz orzekł, że nie ma już dla niego ratunku. Wtedy we śnie usłyszał głos – czy jest na Zjawieniu studnia z wodą. W dzień odpustu Matki Bożej Pocieszenia jego brat przyniósł wodę z tej studni, a młodzieniec wypiwszy ją, został uzdrowiony. Z wdzięcznością opisał to zdarzenie w „Złotej Księdze Zjawienia…” uwiarygadniąjąc je przysięgą.

To jeden z przykładów uzdrawiających właściwości wody ze studni u podnóża góry Zjawienie od strony Sanu, gdzie często przychodzą pielgrzymi. Obok studni stoi stara kapliczka, a w niej umieszczony jest obraz Matki Bożej.

Pani Józefa Sowa z Radomyśla pisze, że w 1944 r. Niemcy zabrali jej osiemnastoletniego syna do obozu śmierci w Pustkowie, w którym po pięciu miesiącach poważnie zachorował z wycieńczenia. Prosiła Matkę Bożą Bolesną o to, aby mogła zobaczyć chociaż ślady po swoim synu. Syn, jako jedyny z pięciu innych zabranych z Radomyśla, wrócił do domu i zmarł opatrzony świętymi sakramentami.

Syn państwa Olgi i Jana Latawców z Żabna poważnie zachorował w 1932 r. Wyzdrowiał dzięki prośbom wysłuchanym przez Matkę Bożą Zjawienną i za Jej wstawiennictwem przeżył wojnę.

Pani Helena Kowalik dziękuje za cudowne uzdrowienie przed operacją.

W 1941 r. pani Florentyna Głowacka z Żabna chorowała tak poważnie na gruźlicę kości, że lekarze chcieli amputować nogę. Dzięki wysłuchanym prośbom i modlitwom do Matki Bożej Zjawiennej została uzdrowiona.

Pani Felicja Samborska z Radomyśla i cztery inne osoby zostały uratowane w 1941 r. od utonięcia w Sanie na promie, który się zerwał. Poprosiła o kilka minut zwłoki w podróży, ponieważ pragnęła pomodlić się przed obrazem Matki Bożej na Zjawieniu i nie zdążyli na kurs promu.

Pani Apolonia Krajewska z Radomyśla dziękuje Matce Bożej Bolesnej za uzdrowienie z ciężkiej choroby i powrót męża, więzionego przez Niemców w obozie na Majdanku.

Pan Jan Tomasz Geneja z Radomyśla dziękuje Matce Bożej za uzdrowienie. W 1958 r. poszedł pomagać w budowie kościoła na Zjawieniu i został uzdrowiony z choroby żołądka, która zagrażała jego życiu.

Pani Maria Jędrzejewska z Radomyśla w czasie uroczystości przenoszenia obrazu Matki Bożej do nowego kościoła na Zjawieniu w 1959 r. została uzdrowiona z zapalenia korzonków nerwowych i mogła chodzić.

Pan Hieronim Sylwester Rybak, pochodzący z Radomyśla, (późniejszy ksiądz w diecezji sandomierskiej – przypis red.) dziękuje Matce Bożej za uratowanie życia podczas przeprawy kajakiem przez San.

Każdego roku czciciele Matki Bożej z różnych stron Polski składają świadectwa, dziękując za otrzymane laski.

W 1992 r. pewna matka, mieszkająca nieopodal Mielca, była w stanie błogosławionym z drugim dzieckiem. Lekarze usilnie doradzali usunięcie jej nienarodzonego dziecka. Matka wierząc, że prognozy lekarskie nie sprawdzą się, nie zgodziła się na to. Cała rodzina modliła się gorąco przed słynącym łaskami obrazem. Po roku wszyscy zdrowi i szczęśliwi przybyli przed obraz z małą córeczką.

Pani Maria Żak z Wrzaw złożyła publiczne świadectwo podczas nabożeństwa fatimskiego w Radomyślu 13 maja 1993 roku o doznanej łasce uzdrowienia:

„31 sierpnia 1992 roku po przyjeździe do Kliniki Onkologii w Krakowie diagnoza lekarzy potwierdziła się – nowotworowy guz śródpiersia.

Rozpoczęło się leczenie radioterapią. Naświetlania, które zaczęłam kontynuować, sprawiły, że bardzo źle się czułam – wysoka temperatura, bezsilność. Poprosiłam o odprawienie mszy świętej w Radomyślu przed cudownym obrazem Matki Bożej Bolesnej z prośbą o uzdrowione. Po odprawieniu mszy świętej i modlitwach w mojej intencji sytuacja zupełnie się zmieniła. Leczenie można było kontynuować. Do zakończenia naświetlań i leczenia chemioterapią organizm prawidłowo reagował na zastosowane leczenie. Po jego zakończeniu wróciłam do pracy, a lekarze stwierdzili, że na miejscu dawnego guza pozostały tylko zwłóknienia.

Na zakończenie chciałabym z całego serca podziękować Matce Bożej za cudowną opiekę podczas leczenia.”

List z Czech:

Varnsdorf 27.05.1999 r.

„Pragnę serdecznie podziękować Matce Najświętszej w Jej miesiącu i Sercu Jezusa za Jej łaski i dary, które otrzymałam w życiu, że była i jest moją najlepszą Matką Pocieszycielką i jest zawsze przy mnie. Mimo, że mieszkam z rodziną w Czechach, nie zapominam się modlić do łaskami słynącej Matki Bożej Bolesnej z Radomyśla nad Sanem.

Obraz Jej umieszczony w kościółku na Zjawieniu przyciągał mnie swoją siłą już od dzieciństwa, gdzie jako młoda dziewczyna prosiłam o zdrowie dla brata. Prośba moja została wysłuchana.

Chcę złożyć podziękowanie za opiekę nad całą naszą rodziną i za łaskę uzdrowienia naszego syna, który był poważnie chory. Musiał się poddać ciężkiej i skomplikowanej operacji nowotworu na mózgu. Tylko moja głęboka wiara i nadzieja pokładana w Matce Bożej Bolesnej, do której z prośbami i podziękowaniami uciekam się od najmłodszych lat, potrafiła mi pomóc przetrwać okres przed i pooperacyjny.

Na jesieni 1997 r. zaczął nasz syn źle się czuć i bardzo często go bolała głowa. 25 – letni ładny, wysoki chłopak dobrze wyglądający, nikt by nie powiedział, co w sobie skrywa za groźną chorobę, której lekarze przez parę miesięcy nie rozpoznali.

Na święta Bożego Narodzenia całą rodziną pojechaliśmy do rodzinnego domu do Polski. Tam przez cały okres świąteczny syn miał ogromne boleści głowy. Poszliśmy przed powrotną drogą do lekarki neurolog w Stalowej Woli po leki uspokajające, a ta już ze wstępnych badań rozpoznała w jego oczach niezadowalający stan zdrowia. Po przyjeździe do domu do Czech lekarze twierdzili, że są to boleści od kręgosłupa, ale stan jego zdrowia bardzo szybko się pogarszał i młody chłopak nie mógł utrzymać się na nogach. Chodził zgarbiony jak staruszek i zaczął wszystko podwójnie widzieć. Lekarze poddali go dokładniejszemu badaniu i po magnetycznej rezonacji potwierdzili nowotwór na mózgu, który rozprzestrzeniał się w bardzo niedostępnym miejscu, aż w trzeciej mózgowej komorze.

Lekarze w Usti nad Labą byli zaskoczeni i powiedzieli otwarcie, że stan jego życia jest bardzo zagrożony, że to co ma syn to bardzo rzadki przypadek i dawali nam minimalną nadzieję na uratowanie syna przez operację. Dla całej rodziny był to ogromny szok, ale nie przestawałam walczyć ja i cała rodzina. Zaczęliśmy poszukiwać specjalistów w Czechach i w Polsce, którzy podjęliby się tej ryzykownej operacji.

Miałam ogromną nadzieję i silną wiarę w Matkę Bożą Bolesną na Zjawieniu, do której się uciekam ze wszystkimi troskami, że moją prośbę wysłucha i pomoże. Ja i cała rodzina w Polsce, jak i znajomi gorąco modliliśmy się u ołtarza i przed Jej obrazem, rodzina dala na mszę św. Wierzyłam w Jej łaski i pomoc, nie mogłam sobie wyobrazić by było inaczej, choć były chwile załamań. Modliłam się jak umiałam we dnie i w nocy, prosząc o uzdrowienie. Wizerunek Matki Bożej Bolesnej napełniał moją duszę ciepłem i spokojem. Modliliśmy się wszyscy, ja i rodzina w Polsce, znajomi i ksiądz Turoń z parafii radomyskiej.

Uprosiłam ordynatora Janesza z Usti z kliniki, gdzie miał być operowany syn, by został przewieziony do Pragi na wojskową klinikę w Strzeszowicach, gdzie dowiedziałam się o dobrym specjaliście i chirurgu w problemach mózgu. Ordynator zgodził się ochotnie na przewiezienie i sam angażował się, gdyż wiedział jaka jest sytuacja. Jak się potem dowiedziałam był to uczeń docenta Benesza. Docent Benesz po przekonsultowaniu wyników prześwietlenia podjął się operacji, nic też do przodu nie obiecywał, aż po operacji.

W dzień operacji pan ordynator Janesz z usteckiej kliniki jechał do Pragi i z własnej inicjatywy asystował docentowi Beneszowi przy operacji naszego syna. Operacja była 19.01.1998 r. a okres od świąt Bożego Narodzenia do tego dnia był dla nas i całej rodziny czekaniem z wiarą i nadzieją, że operacja się uda, gdyż była ciężka i skomplikowana. Syn zaczął szybko powracać do zdrowia. Nowotwór po zbadaniu był drugiego stopnia i syn musiał się jeszcze poddać radioterapii w szpitalu.

Na Święta Wielkanocne syn przyszedł z Pragi ze szpitala do domu i pojechaliśmy do Polski, gdzie osobiście złożył kwiaty Matce Bożej Bolesnej na Zjawieniu i podziękowania za zdrowie. Po trzech miesiącach był na kontroli na magnetycznej rezonacji i tam okazało się, że jeszcze kawałeczek nowotworu zostało w niedostępnym miejscu i zaczyna się rozrastać. Drugi raz szedł na operację, już bez użycia skalpela, ale spalenie promieniami gamma w klinice na Homolce. Tam przez tydzień poddawał się temu promieniowaniu i paleniu komórek nowotworowych najnowocześniejszą metodą. W listopadzie tego samego roku przeszedł jeszcze jedną operację kolana w Czeskiej Lipie, która też pomyślnie się udała.

Przez wszystkie cierpienia syn czuje się dobrze jak przedtem. Wrócił do zdrowia i wierzymy wszyscy, ja, rodzina i znajomi, że choroba się nie wróci. Wierzę w pomoc Matki Bożej Bolesnej i Jej syna Jezusa, że będzie nas chronić od wszelkiego zła! Niech Matka Najświętsza otacza nas wszystkich, cała naszą rodzinę swą opieką.”

Dowodami na łaski otrzymywane od Matki Bożej Bolesnej i Pocieszenia są podziękowania i prośby, które pielgrzymi z całej Polski składają do skrzynki umieszczonej w kościele. Jest ich od pięciu do sześciu tysięcy w ciągu każdego roku. Tradycja składania kartek została zapoczątkowana we wrześniu 1988 r., a już w 1990 r. trzeba było powiększyć skrzynkę. Bardzo częste są prośby zanoszone przez dzieci i młodzież, o dobrą naukę w szkole, prośby o zdrowie, błogosławieństwo Boże, odzyskanie wiary, składane są też prośby o dar macierzyństwa.

Obraz Matki Bożej Bolesnej

„A duszę Twoją miecz przeniknie” to proroctwo Symeona zawarte w Ewangelii św. Łukasza (2,35) ukazane jest w obrazie Matki Bożej Bolesnej. Matka Boża Zjawienna przedstawiona jest w pozycji stojącej, z wielkim mieczem tkwiącym w sercu. Boleść Matki Bożej podkreśla pochylenie głowy, twarz pełna cierpienia i smutku, dłonie splecione w geście bólu i modlitwy. Cała postać spowita jest w powłóczyste szaty: różową suknię i ciemnoniebieski płaszcz otoczony złotą lamówką. Tłem obrazu jest miejscowy krajobraz, lasek i wzgórze Zjawienie z kościołem. Obraz Matki Bożej Bolesnej jest malowany na dębowej desce o wymiarach 46 na 33 centymetry.

Na obrazie widnieją napisy, w niektórych miejscach nieco zatarte. Z lewej strony postaci Matki Bożej, na drodze wiodącej do kościółka napis głosi: „Per Mariam habem vitam aeternam ” (Przez Maryję osiągamy życie wieczne), nieco wyżej zaś czytamy „ Ora pro nobis Sancta Dei Genitrix” (Módl się za nami święta Boża Rodzicielko). Z prawej strony wizerunku widnieją cytaty z hymnu „Stabat Mater ” („Stała Matka Boleściwa”), z fragmentami „Stabat Mater” oraz „O quam tristis… fuit illa” (O jak smutna i strapiona).

Nie znamy daty powstania obrazu Matki Bożej Bolesnej ani autora wizerunku. Prowadzone przez naukowców badania pozwalają przypuszczać, że obraz pochodzi z XV-XVI wieku.

„Kompozycja nawiązuje do nurtu ikonografii Matki Bożej Bolesnej występującego w sztuce gotyckiej na terenie Małopolski” – pisze konserwator mgr Józef Furdyna, artysta plastyk z Krakowa, który konserwował obraz w latach 70 – tych XX wieku. Obraz był badany także przez naukowców z Instytutu Historii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Rzeczoznawcy datują obraz w przybliżeniu na lata końcowe XVI wieku, względnie na początek wieku XVII. Profesor Rudolf Kozłowski z Zakładu Technologii i Konserwacji Artystycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego sądzi jednak, że powstanie obrazu jest znacznie wcześniejsze – do stu lat.

KORONACJA OBRAZU

Już w 1977 r. ówczesny ordynariusz diecezji przemyskiej, ksiądz biskup Ignacy Tokarczuk, polecił przygotowanie parafii Radomyśl do koronacji obrazu Matki Bożej Bolesnej ze Zjawienia. Ksiądz proboszcz Antoni Nizioł, a później jego następca ksiądz Władysław Brzuszek przygotowywali duchowo mieszkańców parafii na koronację. To samo zadanie podjął ksiądz proboszcz Józef Turoń, który przybył do parafii 10 kwietnia 1987 r.

Mieszkańcy parafii Radomyśl i tysiące pielgrzymów przeżywali czas przygotowań do koronacji w duchu głębokiej, tradycyjnej pobożności. Wiosną 1988 r. podjęto starania o namalowanie kopii obrazu Matki Bożej Bolesnej, która odwiedzałaby wszystkie rodziny w parafii, przygotowując je w ten sposób na koronację. Pielgrzymowanie Matki Bożej do rodzin rozpoczęło się 14 maja 1988 r. Matkę Bożą Bolesną gościły rodziny Żabna, Radomyśla, Nowin i Grabczyn. W czerwcu, lipcu i sierpniu 1991 r. obraz Matki Boskiej Zjawiennej nawiedził także parafie dekanatu gorzyckiego A przed koronacją odbyły się misje parafialne, które stały się dniami głębokiej duchowej przemiany parafian.

Przygotowania do koronacji były czasem wielkiej pracy i wysiłku mieszkańców parafii. Podjęto dzieło wybudowania Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego jako wotum wdzięczności za koronację. Budowę rozpoczęto w 1989 r., a na święto Matki Bożej Bolesnej -15 września 1991 r. dom rekolekcyjny był już częściowo gotowy. Kamieniem węgielnym w tym domu jest urna z prochami z cmentarza w Katyniu, gdzie zostało zamordowanych 5 rodaków z Radomyśla.

Koronacja obrazu Matki Bożej Zjawiennej była wyczekiwana przez wiele pokoleń czcicieli Matki Bożej Radomyskiej. Z tego powodu spodziewano się przybycia na uroczystość kilku tysięcy pielgrzymów. Żadna świątynia nie mogła pomieścić takiej ilości pątników, na miejsce celebry przeznaczono więc największy plac parafialny, a na nim wybudowano ołtarz polowy. Także ołtarz koronacyjny powstał w krótkim czasie – od maja do września 1991r.

Na „Pocieszenie” (odpust Matki Bożej Pocieszenia) 28 sierpnia 1988 r. ksiądz biskup Ignacy Tokarczuk ogłosił termin koronacji na jesień 1991 r., a podczas następnego pobytu przekazał złoty dukat na koronę dla Matki Bożej.

Koronację poprzedziła także 9-miesięczna modlitewna nowenna, która rozpoczęła się w styczniu 1991 r. Każdy jej miesiąc przeżywały w sposób szczególny grupy wiernych: matki, ojcowie, ludzie starsi, dzieci, młodzież, rolnicy, robotnicy uczestnicząc w dniach skupienia, modlitwach i w sakramencie Eucharystii celebrowanym przez księży biskupów – Edwarda Białogłowskiego, Stefana Moskwę i Edwarda Frankowskiego.

Koronę dla Matki Bożej Bolesnej z Radomyśla poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł II w dniu 2 czerwca 1991r. podczas mszy świętej w Rzeszowie. Korona została wykonana ze złota, które wierni ofiarowali Matce Bożej jako dowód wdzięczności i czci.

W wigilię koronacji obrazu Matki Bożej Bolesnej – 14 września – o 21:00 na Zjawieniu odbył się Apel Maryjny. Procesja z cudownym wizerunkiem przeszła do kościoła parafialnego, w którym o 24:00 została odprawiona pasterka maryjna celebrowana przez rodaków radomyskich, ojców oblatów Jana Geneję i Józefa Kowalika.

Ksiądz biskup Ignacy Tokarczuk, ordynariusz diecezji przemyskiej, koronował obraz Matki Bożej Bolesnej w czasie uroczystej mszy świętej w Radomyślu dnia 15 września 1991 r. Mszę świętą koronacyjną koncelebrowali: ks. bp Bolesław Pylak – metropolita lubelski, ks. bp Marian Zimałek – sufragan sandomierski, ks. bp Jan Styrna – sufragan tarnowski, ks. bp Edward Frankowski – sufragan przemyski, ks. bp Edward Białogłowski – sufragan przemyski, księża pochodzący z parafii radomyskiej, poprzedni proboszczowie parafii Radomyśl, wielu księży diecezjalnych i zakonnych z diecezji przemyskiej i sąsiednich.

Obraz Matki Bożej Pocieszenia

Obraz Matki Bożej Pocieszenia został umieszczony w prawym bocznym ołtarzu kościoła świętego Jakuba prawdopodobnie na początku XVIII wieku. Od połowy XVIII wieku boczny ołtarz w kościele zaczęto nazywać imieniem Matki Bożej Pocieszenia.

Kult Matki Bożej Pocieszenia w Radomyślu powstał dzięki pracy duszpasterskiej ojców augustianów, którzy założyli Bractwo Matki Bożej Pocieszenia, przeżywające swój rozkwit w osiemnastym stuleciu, kiedy to przynosiło największe duchowe owoce.

Jak podaje ksiądz profesor Hieronim Wyczawski OFM w książce „Augustiańska parafia w Radomyślu nad Sanem”, według rzeczoznawców obraz jest datowany na wiek XVI i pochodzi z Bawarii. „Polscy augustianie w 1547 r. wyjechali na kapitułę do Bawarii i objęli tam duszpasterstwo” 

NAŁOŻENIE KORON

Historyczne wydarzenie o charakterze religijnym miało miejsce w Radomyślu nad Sanem 29 sierpnia 2021 roku. W tym dniu, w 30. rocznicę koronacji Matki Bożej Bolesnej, w Sanktuarium Maryjnym odbyło się poświęcenie i nałożenie koron na drugi cudowny obraz Matki Bożej Pocieszenia. Uroczystą Mszę św., podczas której nastąpiła koronacja słynącego łaskami obrazu, koncelebrował na ołtarzu polowym ksiądz biskup ordynariusz diecezji sandomierskiej Krzysztof Nitkiewicz.

Do tego wyjątkowego dnia parafia przygotowywała się od dłuższego czasu. W listopadzie ubiegłego roku rozpoczęta została 9-miesięczna nowenna polegającą na adoracji Najświętszego Sakramentu w każdą ostatnią niedzielę miesiąca. Bezpośrednio koronację poprzedziła renowacja misji świętych przez ks. Jana Ślęczkę MS ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy Saletynów. Ulice i domy zostały udekorowane, a w oknach domów parafian pojawił się wizerunek Matki Bożej.

W niedzielnej uroczystości wzięli udział licznie zgromadzeni pielgrzymi z wielu parafii diecezji sandomierskiej i rzeszowskiej, przedstawiciele władz, służby mundurowe, siostry zakonne oraz księża.

Podczas Mszy św. odczytano dekret o poświęceniu i nałożeniu koron. Potem ksiądz biskup Krzysztof Nitkiewicz poświęcił korony i po odmówieniu modlitw nałożył je na wizerunek Matki Bożej i Dzieciątka Jezus.

Korony zostały wykonane ze złota, którego gromadzenie trwało dwa lata. Korony zostały udekorowane brylantami, rubinami, perłami i cyrkoniami.

„Korony, które zostały nałożone na słynący łaskami obraz, zostały wykonane ze złota ofiarowanego przez pątników. To były wzruszające chwile, kiedy parafianie, ludzie z okolicy, legioniści Maryi ściągali przy mnie swoje obrączki, łańcuszki i ofiarowywali je. Ludzie przynosili nie tylko złoto, ale historie swojego życia i swoich rodzin„– mówił kustosz sanktuarium ks. proboszcz Józef Turoń.

W pierwszą rocznicę koronacji obrazu dla Matki Boskiej wykonawca koron z pozostałej części złota przygotuje różę, która będzie szczególnym wyrazem wdzięczności za obecność Maryi w wizerunku Matki Bożej Pocieszenia.

Kult Matki Bożej Pocieszenia w Radomyślu nad Sanem rozpoczęli ojcowie augustianie, sprowadzeni do Radomyśla w celu „rozwinięcia i ożywienia” kultu Matki Bożej Bolesnej. Na początku XVIII w. Augustianie sprowadzili z Bawarii obraz przedstawiający Matkę Bożą ze św. Augustynem i jego matką św. Moniką, która doznała „pociechy” po nawróceniu syna. Bogurodzica trzyma w ręku pasek z napisem: Ego diligentes me diligo (Umiłowałam Cię wielką miłością, miłuj i ty Mnie). Święty biskup Augustyn, doktor Kościoła trzyma zaś w lewej dłoni swój atrybut — serce. Przywodzi ono na myśl jego słowa: „Stworzyłeś nas, Panie, dla siebie i niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie”. Obraz został umieszczony w bocznym ołtarzu drewnianego kościoła, gdzie od połowy XVIII w. zaczęto nazywać go imieniem Matki Bożej Pocieszenia.

Obraz ten (razem z obrazem Matki Bożej Bolesnej) został przeniesiony do nowego, murowanego kościoła pw. Matki Bożej Bolesnej i Pocieszenia, konsekrowanego i oddanego wiernym w 2009 roku.

tekst: pch

Filmy Sanktuarium

Wskazówki dla Pielgrzymów

Serdecznie witamy w Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej i Pocieszenia w Radomyślu nad Sanem.

Gdzie leży Radomyśl?

Radomyśl nad Sanem znajduje się w województwie podkarpackim ok. 22 km od Stalowej Woli.

Dojazd najlepiej ze Stalowej Woli komunikacją PKS.

Kiedy przyjechać?

Każdy czas jest dobry, aby przyjechać do Matki Bożej.

Szczególnie zapraszamy w każdą sobotę od maja do października na Mszę św. dla Pielgrzymów.

1140 – Godzinki do Matki Bożej Bolesnej

1200 – Msza św. z błogosławieństwem i namaszczeniem „Olejem Pociechy”

Zachęcamy, aby każdy przyjazd zgłosić, przynajmniej z kilkudniowym wyprzedzeniem.

Prosimy o uprzedni telefon tel.+48 512 509 508

lub

e-mailem sanktuariumradomysl@op.pl

Zapraszamy także na:

– nabożeństwa Fatimskie każdego 13 dnia miesiąca od maja do października (maj – sierpień – godz. 2000; wrzesień godz. 1900; październik godz. 1800). Rozpoczęcie w kościele na „Zjawieniu”

-odpusty:

* Matki Bożej Pocieszenia – ostatnia niedziela sierpnia

* Matki Bożej Bolesnej – niedziela po 15 września

* św. Jana Chrzciciela – niedziela po 24 czerwca

Przy sanktuarium funkcjonuje całoroczny Dom Rekolekcyjny „Augustianum”

http://augustianum-radomysl.pl/dom-rekolekcyjny/

Po wcześniejszym zgłoszeniu istnieje możliwość skorzystania z posiłków i noclegów.

Wszystkie informacje – dyr. Ks. Damian Zieliński

Tel.  +48 781 139 970

Przy Sanktuarium jest także sklepik, gdzie można zakupić pamiątki.

Warto zobaczyć w okolicy:

– Sandomierz – 22 km

– Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej Różańcowej w Janowie Lubelskim – 45 km

Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w Stalowej Woli – Rozwadowie  – 21 km

Sanktuarium Matki Bożej Dzikowskiej w Tarnobrzegu – 28 km

Serdecznie zapraszamy.